212
Shares
वेलिङ्टन शहरका धेरै सडकहरू साँघुरा हुनुको कारण सोचेको जस्तो कार वा साइकलका लागि होइन। वास्तवमा, यी सडकहरू १८४० को दशकमा घोडा र रथको लागि निर्माण गरिएका थिए।
शहर सुरुमा वेलिङ्टनमा स्थापना हुने योजना थिएन। न्यूजिल्याण्ड कम्पनीले आफ्नो नयाँ बस्ती ‘ब्रिटानिया’ पे्टोन क्षेत्रमा बनाउन चाहन्थ्यो। तर उक्त क्षेत्र बाढीको जोखिमयुक्त, घना जंगलले ढाकिएको र बढ्दो बस्तीका लागि उपयुक्त थिएन। यस कारण कम्पनीले तत्कालीन परिस्थितिमा छिटो निर्णय गर्दै स्थानीय आइवीबाट जमीन किन्ने तरिकामा सम्झौता गर्यो र बस्तीको केन्द्र हालको वेलिङ्टनमा सारियो।
सीमित समतल भूभागमा १००० पूर्व-बिक्री भएका जग्गासहित १०० जग्गा मना whenua (स्थानीय अधिकारधारी) का लागि छुट्याइएको थियो। यसले सडकलाई साँघुरो, अनियमित र केवल एउटा घोडा र रथ जान सक्ने मात्र बनाउने परिणाम दियो।
समयसँगै शहरले केही सडकमा सुधार ल्यायो। १९२० को दशकमा फरिस स्ट्रिट (भिक्टोरिया स्ट्रिट) चौडा पारियो, भवनहरू भत्काएर सडक विस्तार गरियो, र १९८० सम्म वेब स्ट्रिटसम्म सडक फैलियो। तर केही सडकहरू कहिल्यै पूर्ण रूपमा सुधार भएनन्। माउन्ट भिक्टोरियाको म्याकिन्टायर एभेन्यू, औपचारिक रूपमा सडक भए पनि वास्तविकता मा केवल सिँढी जस्तो देखिन्छ।
आज, वेलिंग्टनका सडकहरू आधुनिक यातायातका लागि साँघुरा र चुनौतीपूर्ण छन्। पैदल, साइकल, बस वा कारमा यात्रा गर्दा स्थानीयहरूले १८४० को दशकको तत्कालीन improvisation र शहर निर्माणको चुनौती सम्झनु पर्छ। पुरानो योजना र तत्कालीन परिस्थितिले अहिलेको वेलिंग्टनको अनौठो र आकर्षक सडक संरचना दिन पुग्यो।
